سلام دوستان.من که خیلی نا امید شدم.این همه تبلیغات،این همه شبنامه،این همه کوفت و زهر مار...چی شد؟هیچی!همه نشستن و نگاه کردن.این ۱۸ تیر هم گذشت،بی هیچ سر و صدایی.چند جایی هم که یه کم سر و صدا بلند شد فوری خاموشش کردن.

اینا بیدی نیستن که با این بادا بلرزن.طوفان لازمه واسه نابود کردنشون.اما کو این طوفان؟کی می خواد این طوفان رو به وجود بیاره؟جوونی که فکر دزدی و سر هم کردن یه چیزی واسه شام امشبشه؟یا مردی که دنبال یه جایی می گرده که دور از چشم زنش دو تا بست زهر مار بکشه؟یا اون دختری که سر خیابون منتظر وایساده؟کی؟من؟شما؟آخه با یه گل که بهار نمی شه.چی کار می شه کرد؟من موندم.اگه اینجوری پیش بره که هیچ اتفاقی نمی یافته.حالا حالاها باید تو لجن بمونیم.

شایدم حق دارن که هیچی نگن و ساکت بمونن.پسر بچه ای که از صبح تا شب تو سرما و گرما تو خیابون آدامس می فروشه،جوونی که گشنه سر رو بالش می ذاره،مادر و پدری که پول ندارن واسه بچه شون شب عید لباس بخرن،کاری به سهمیه بندی بنزین و کنترل حجاب و زیر آب رفتن پاسارگاد و زندانیای پلی تکنیک و...ندارن.اصلآ وقت فکر کردن به این چیزا رو ندارن.

من که دیگه امیدی ندارم.نمی دونم باید چی کار کرد.دیگه مخم از کار افتاده.خسته ام...بریدم...پیر شدم...هستم؟

الان چند وقت گذشته؟خدای من باور نکردنیه!این لحظه با یه قلم پر از نفرت دارم می نویسم.نفرت از اونایی که آزادیمو گرفتن،نفرت از اونایی که کشورمو دارن نابود می کنن،نفرت از اونایی که با دانشجویان پلی تنیک به اون طرز وحشتناک رفتار کردن...

امشب تو وبلاگ دامون عزیز مطالبی خوندم که نتونستم خودم رو نگه دارم و چیزی نگم و باعث شد که امشب نفرتم رو با تمام وجود فریاد بزنم.بگم ازتون متنفرم...حالم داره ازتون به هم می خوره...می شنوین عوضیا؟؟؟آره با شمام.شماها که دارین این کشورو ذره ذره حراجش می کنید.شماها که دارین با یه عمامه و ابا نقش آدمای پاک و مقدس رو بازی می کنید.چه خوب هم بازی می کنید.با نقابی به اسم اسلام هر غلطی دلتون می خواد انجام می دین.اما کور خوندین آقایون...دیگه این حناها مردمو رنگ نمی کنه.دیگه مردم دستتونو خوندن.دیگه هنر پیشه های خوبی نیستین واسه مردم.واسه نسل جدید،واسه جوونا،واسه ما...

دوستان!فریاد ما پر از خشمه،پر از نفرته.حیف که این فریاد به جایی نمی رسه.بلندتر...بذارین بشنون...همه دنیا باید بشنون...باید فریاد ما رو بشنون باید بدونن که ما هنوز آریایی هستیم...باید بشنون که ما نمی شینیم تا یه عده هم وطنامونو شکنجه کنن،آزار بدن.بهتره همه با هم بلند فریاد بزنیم:پلی تکنیک تنها نیست!می شنوین عوضیا؟؟؟این صدای ماست.این فریاد ماست.ما ایرانیای نسل جدید...ما هستیم.ما اینجا آماده ایم.مثل یه عالمه باروت که فقط به یه جرقه نیاز داره.پس پلی تکنیک تنها نیست....

    

این عکسا رو از وبلاگ دامون عزیز برداشتم

:http://zonered.persianblog.com/

می خوام چندتا سوال بپرسم.هر کی بلده لطفآ جواب بده.

ما تا کی باید زور بشنویم؟تا کی باید دست رو دست بذاریم حرف نزنیم؟تا کی باید بترسیم؟چرا باید تحمل کنیم؟چرا نابود شدن کشورمونو ببینیم و ساکت فقط نگاه کنیم؟از چی می ترسیم؟از کی می ترسیم؟اصلآ مگه چیزی واسه از دست دادن داریم؟اگه داریم یکی بگه چیه؟اگه نداریم پس چرا نشستیم؟

دوستان فکر می کنم دیگه وقتشه که یه تکونی بخوریم.یه کاری انجام بدیم.ما نباید حتمآ موفق بشیم.مهم اینه که تلاش کنیم.مهم اینه که یه کاری کرده باشیم.این دفعه موفق نشدیم،عیبی نداره.دفعه دیگه.روزای دیگه رو که خدا ازمون نگرفته.وقتشه ثابت کنیم از نسل کوروش کبیر هستیم.ثابت کنیم اون خونی که تو رگامونه خونه آریاییه.بسه دیگه،تحمل کردن بسه،خفت کشیدن،دست رو دست گذاشتن،ساکت موندن...

گوش کن،این خاک داره صدات می کنه.می شنوی؟صداشو می شنوی؟

۱۸ تیر.این تاریخ رو به یاد بسپار.