بچه ها دوست بی معرفت شما باز اومده،اما با خجالت!می دونین این مدت خیلی کم پیدا بوده حالا خجالت می کشه باز بیاد.البته تقصیر خودش که نبود.یه مسافرت پیش اومد بعدشم یه دفعه سیستمش سوخت و...به زودی تمام مطالبتون رو می خونه.

خوب به هر حال من باز اینجام.با شما.تو این مدتی که از دنیای مجازی دور بودم خیلی فکر کردم.راجع به خودم شما هموطنای عزیزم،کشورم،...من به این نتیجه رسیدم که با این شرایط سخته که بتونیم کاری واسه کشورمون انجام بدیم.من خودم رو مثال می زنم.من به عنوان یه نوجوون ایرانی حرف دارم واسه گفتن.آدم وقتی که حرف داشته باشه،یا باید کاره ای بشه که بتونه واسه عده ای صحبت کنه و ۴ نفر پای حرفاش بشینن،یا باید نویسنده بشه حرفاشو رو کاغذ بیاره،یا باید خواننده بشه...مردم به حرف یه مهندس،یه پزشک،یه استاد دانشگاه و ...بیشتر توجه می کنن تا حرف یه دختر ۱۷ ساله(خودمو می گم).حرف اون آدم تحصیل کرده بیشتر از حرف یه نوجوون دبیرستانی ارزش داره بین مردم.من باید برم بالا،بالای بالا.تا اونجا که بتونم حرفم رو به کرسی بشونم.تا اونجا که ۴ نفر بشینن پای حرفام.نه به خاطر خودم،نه.به خاطر کشورم،به خاطر خاکی که همه ی فکر و ذکر منو مشغول کرده.

با این کرکسا نمی شه بدون صلاح مبارزه کرد.باید مثل خودشون شد،به قدرت رسید.قدرتی که بتونه نابودشون کنه.اون قدرت تو دست منو شماست.شاید خودمون ازش خبر نداریم،من دارم دنبال اون قدرت می گردم.لا به لای جزوه هام و کتابای درسیم.اگه اونجا نبود باید یه جای دیگه یه جور دیگه دنبالش باشم.دلم می خواد سرم بلند باشه و با افتخار بگم که من فرزند کوروشم.به قول رپر مورد علاقه ام:

  تو حالت عادیم فکر نکن نشم            من بی شرفم اگه فوق ستاره نشم